ความรัก...คิดว่าแต่ละคนคงเคยรักใครซักคน...คิดถึงใครคนนั้น... ความรัก...มีทั้งความสุขและความเจ็บปวด...มีรอยยิ้มและมีนํ้าตา... รักนั้นคือการเสียสละ...รักนั้นคือการมอบความสุข...รักนั้นทำร้ายหัวใจดวงนี้... คำๆนึงเพียงแค่เอ่ยออกมาก็สามารถทำให้รักกันยืนยาว...หรือเจ็บปวดเจียนตาย... การรอใครคนนั้นทำให้เกิดความหวัง...ว่าจะกลับมาหากัน...จะรักกัน... การลืมคนๆนั้น...ทำยากเหลือเกิน...บางคนก็อยากลืมเธอออกไปจากหัวใจ.... บางคนก็ขอเพียงแค่เก็บความทรงจำดีๆระหว่างเราสองคนไว้ในใจ... ถึงแม้ทำได้เพียงแค่มองดูอยู่ห่างๆ...สุดท้ายก็ได้แต่...อวยพรให้เขามีความสุข... จะเห็นเเก่ตัวไหมถ้าจะรั้งเขาไว้...คงจะเห็นแก่ตัว...ถ้าเขาไม่รักเรา... แต่ถ้าปล่อยเขาไปให้เป็นของคนอื่น...ผลลัพธ์...ตัวเราเองที่จะเจ็บ.... คุณเคยเป็นมั้ยที่อยู่ๆ...นํ้าตาก็ไหล...เพราะคิดถึงเขา...เพราะอะไรเขาถึงจากไป... เพราะเราไม่ดีพอเหรอ...ใช้ชีวิตอยู่อย่างไม่มีเขา...มันทรมานนะว่ามั้ย... ทุกๆวัน...ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง...ไม่มีเธออีกแล้ว...เจ็บจัง... ...รัก...รักเขาเหลือเกิน...ได้แต่หลอกหัวใจตัวเองไปวันๆ...ว่าไม่รักเขาแล้ว... บอกว่าไม่รักเขา...ทั้งๆที่ยังรักเขาอยู่...บอกว่าไม่คิดถึงเขา...ทั้งๆที่คิดถึงเขาทุกวัน... บอกว่าจะเข้มแข็ง...แต่ภายในใจอ่อนแอเหลือเกิน...ทุกอย่างเป็นแค่ความทรงจำ... ไม่มีอีกแล้วความรัก ความห่วงใย ความอบอุ่นที่มีให้กัน...ทั้งหมดเป็นเพียง... ...อดีตเท่านั้น...เลือกที่จะลืมเขา...หรือเลือกที่จะเก็บเขาไว้แล้วรักเขาตลอดไป... เราเหมือนกำแพง ถูกเขาปล่อยร้าง เหมือนคนสร้างมิได้ตั้งใจ ทิ้งให้เราทนเหงาอยู่เรื่อยไป ฝ่าพายุร้ายไปตามลำพัง ไอเดียจะเลือกทางเดินที่คิดและหวัง หากแม้ต้องพังก็ยังยอมทน จะฝืนชะตาที่แสนมืดมน แล้วก็เก็บฝันเบื้องบน จนกลายเป็นจริง เราจะตั้งใจทำดังหวังวาดไว้ ไม่คิดฝันไปให้ไกลเกินจริง ไอเดียรู้คุณค่าของคนไม่ทิ้ง แล้วจะไขว่คว้าให้จริงฝันคงไม่ไกล.

" คนมั่ยคือ "

" ศาลาคนเศร้า "

''' ก้าวแรกที่พลาดพลั้ง''''



''''คือก้าวหลังที่มั่นคง''''